De 13-manen kalender versus de Gregoriaanse kalender

Als we het in onze Westerse maatschappij over “de kalender” hebben, bedoelen we automatisch onze Gregoriaanse kalender. Als je mensen vraagt waarom:

• het jaar op 1 januari begint?
• er 12 maanden zijn?
• deze 28, 30 of 31 dagen hebben, met zo eens in de 4 jaar zelfs een maand van 29 dagen?
• september, oktober, november en december staan voor de negende tot en met de twaalfde maand, terwijl volgens het Latijn dit de zevende tot en met de tiende maand zouden moeten zijn?

Het woord “kalender” stamt van het woord “calends”, wat de Latijnse naam was die de Romeinen gaven aan de eerste dag van iedere maand. “Calends” betekent niets meer of minder dan rekeningenboek, het kasboek waarin staat opgetekend welke schulden en rekeningen maandelijks moesten worden betaald. Het is dus ook niet vreemd dat het begrip “tijd is geld” diep bij ons geworteld is. Het is Julius Caesar geweest die de naar hem genoemde Juliaanse kalender heeft laten ontwikkelen, als onderdeel van het invoeren van standaardisaties in het Romeinse Rijk (1 munt, 1 maat, 1 recht en dus ook.... 1 tijd). Voor het ontwikkelen van dit kalenderstelsel werd een Egyptische astronoom in de arm genomen, die bekend was met de indeling van een cirkel in 360 graden, en de onderverdeling daarvan in 12 stukken van 30 graden. Op deze wijze werd een tweedimensionale indeling gebruikt om onze vierdimensionale tijd in 12 maanden in te delen. Keizer Augustus was de opvolger van Julius Caesar. De maand augustus heette toen nog 'sextile' (zesde maand) en had 30 dagen, terwijl februari er 29 had. Keizer Augustus vond dat hij vanzelfsprekend net zo belangrijk was als Julius Caesar en daarom werd een dag weggenomen van februari en toegevoegd aan de maand sextile, waarvan de naam gewijzigd werd in augustus. Hiermee had augustus net zoveel dagen als juli (genoemd naar Julius).

De namen van de maanden zijn net zo onlogisch. Januari komt van de god Janus, waarbij overigens 1 januari de dag was waarop de Romeinse prefecten gekozen werden; februari is een woord dat verwijst naar een dierenorakel-ritueel; maart komt van Mars en verwijst naar de planeet en god van oorlog; april en mei zijn godinnen van de lente; juni verwijst naar de vrouw van de godheid Jupiter; juli en augustus zijn zoals reeds gezegd vernoemd naar de Romeinse keizers Julius Caesar en Augustus. Wat betreft de overige maanden: september, de negende maand, betekent zeven; oktober, de tiende maand, betekent acht; november, de elfde maand, betekent negen en tenslotte december, de twaalfde maand, betekent tien.

Wellicht komt dit alles belachelijk over, en dat is het ook! Wij leven al tweeduizend jaar in een samenraapsel van een door mannelijke priesters opgestelde vervormde tijd, die niets te maken met natuurlijke tijdsindelingen, noch met enige regelmaat. Erger is dat, omdat tijd te maken heeft met het geestelijk-mentale gebied, een vervormde tijd zorgt voor een vervormde geest. Dit alles heeft dus niets te maken met een natuurlijke tijd, die is afgestemd op de natuur en daarnaar terug leidt. Tijd is ook “synchroniciteit”, en een frequentie waarbinnen scheppingen zich voltrekken. Scheppingen ontstaan vanuit het geestelijke; tijd is dus ook geestelijk/mentaal van aard. Verander je de kalender, dan verander je hoe het leven zich ontvouwt. Een kunstmatige kalender zal kunstmatig leven scheppen, dat slechts tijdelijk van aard kan zijn, omdat het geen verbinding heeft met zijn natuurlijke bron. Volgens José Arguëlles houdt kunstmatige tijd automatisch in dat we kunstmatig leven. De kunstmatige tijd is dan ook tot vernietiging gedoemd, zoals hij in zijn boek “Tijd en de technosfeer” beschrijft. Wij leven dus in de 12:60 frequentie van tijd, terwijl de natuurlijke frequentie 13:20 is. Deze en andere natuurlijke getallen zijn als “kalender” ook terug te vinden in ons lichaam (20 vingers + tenen, 13 belangrijke gewrichten, 20 + 13 = 33 wervels, 13 x 20 = 260 verschillende soorten cellen, 20 –13 = 7 chakra’s, 28 knokkels, 365 botten enz.) Nagenoeg alle oude volkeren kenden dan ook de 13-manen kalender, gebaseerd op de natuurlijke 28-daagse cyclus van de maan. Interessant is dat ook bedrijven zien dat het verdelen van het jaar in 13 perioden zo zijn voordelen heeft; denk maar eens aan het periodesalaris, dat het maandsalaris voor een groot deel verdrongen heeft. Overigens zijn in de vorige eeuw door de Volkerenbond, de voorloper van de Verenigde Naties, voorstellen gedaan zijn om een 13-manenkalender in te voeren. Met name het Vaticaan heeft er voor gezorgd dat dit niet door is gegaan. Het begin van de 13-manen kalender hield vaak verband met solstitia, zoals het reeds genoemde wintersolstitium op 21 december. In de 13-manen beweging is afgesproken het begin van het jaar te relateren aan de conjunctie (op 1 lijn staan) van aarde, zon en Sirius op 26 juli. Dit is de enige samenstand tussen de aarde en een ander hemellichaam, die jaarlijks plaatsvindt op hetzelfde tijdstip, en in die zin een logische wereldwijde start voor een nieuw jaar. Op deze wijze kennen we een kalender van 13 maanden, en 1 overblijvende dag op 25 juli, de “dag buiten de tijd”, die als feestdag gevierd wordt.

Download van de 13 manenkalender (26 juli 2010 - 24 juli 2011)

Na het formuleren van de 12:60 en de 13:20 frequenties, deed José Arguëlles overigens een interessante ontdekking. Hij kwam erachter dat deze frequenties besloten lagen in de grafsteen van Pacal Votan, de Maya-vorst, wiens tombe onderin een grafkamer ligt van de Tempel der Inscripties in Palenque. Op de grafdeksel bevindt zich de datum van de verzegeling van de tempel, het jaar 692 n.C. De toegang tot de tombe werd met rotsblokken en puin hermetisch gesloten en pas in 1952 ontdekt en weer geopend. De ontdekking van het graf van Pacal Votan, met zijn mummie en sieraden, sloeg destijds in als een bom, en werd vergeleken met de opzienbarende ontdekking van het graf van Toet Ankh Amon in het dal der Koningen in Egypte. Wanneer je bij het jaar 692, 1260 jaar optelt kom je uit op het jaar 1952, het jaar van de ontdekking van het graf van Pacal Votan, de aardse “einddatum” van het graf van Pacal, de 12:60 frequentie. Wanneer je bij het jaar 692, 1320 jaar optelt kom je uit op 2012 en dit is de einddatum van alle Maya-kalenders, waarna het jaar 2013 begint. Kennelijk was Pacal de loop van de geschiedenis al bekend! Ook is in de tempel een troonsbestijging van Pacal voor 23 oktober 4772 aangegeven. Dit moet hoop bieden voor de toekomst!

Een belangrijk deel van bovenstaande informatie is ontleend aan de boeken van Peter Toonen.